می دونم که این دفعه خیلی بد قولی کردم و دیر اومدم و از همه پوزش می خوام متاسفانه یک مدتی نبودم و نتونستم آپ کنم . از لطف همه دوستان که برای من پیام گذاشته بودند سپاسگذارم و باید بگم که این پیام های شماست که به من نیرو می ده که به کارم ادامه بدم . و اما ادامه مطلب .............

۲ . سرباز رومي :

سرباز رومي عموماً كوتاه قد، قوي هيكل ، زورمند ، پرتحمل بود.درانتخاب سربازان سالم براي خدمت ارتش نهايت دقت وسختگيري مي شد. سربازان رومي در پياده روي پرطاقت بودند وراه پيمائيهاي 28 تا32 كيلومتري با 20 كيلوگرم بار كار عادي آنها محسوب ميشد.                                        

درراه پيمائي هر سربازي علاوه بر اسلحه ، افزارهاي مختلف (بيل ، كلنگ ، تير ) و غذاي 15 روزه را باخود بر مي داشت .

سربازان رومي همينكه به اردوگاه خود مي رسيدند قبل از شروع به استراحت بايستي به استحكام اطراف اردو بپردازند و در مواقع لزوم راهسازي نمايند . مهارت و ورزيدگي آنها در استفاده از بيل و كلنگ مثل استفاده از نيزه و شمشير بود.

از نقطه نظر روحيه ، سرباز رومي  نسبت به بالادستان خود اعتماد و اطاعت كامل داشت و براي حفظ شان و شوكت ميهن خويش ، از هيچگونه فداكاري و جانبازي مضايقه نمي كرد . احترام به سوگندي را كه در موقع ورود به لژيون براي اطاعت به سرداران ياد كرده بود از فرائض مذهبي خويش مي دانست .

به طور كلي كشور روم تمام قدرت و عظمت خود را در پرتو همين خصائص ممتاز سربازان دوره اول خويش بدست آورد .

۳ . تشكيلات :

ارتش هاي روم هر يك شامل چند لژيون مي شد و هر لژيون تقريبا مثل يك لشكر قديمي بود .

تعداد پياده نظام لژيون رومي بالغ بر 4200 الي 6000 نفر بود كه به 10 "كوهورت (Cohortes)"

يا گردان تقسيم و هر گرداني مركب از سه "مانيپول (Manipule)" يا گروهان بود . سوار نظام لشكري شامل 300 نفر مي شد كه به 10 "تورم (Turmes)" يا 10 دسته 30 نفري تقسيم مي گرديد.

پياده نظام سنگين اسلحه (لژيونر) در صفوف اصلي قرار مي گرفت و پياده نظام سبك اسلحه(وليت) در خارج از صفوف لژيون مي جنگيدند . در نهايت در هر لژيون يك گروهان كارگر وجود داشت كه نظير نفرات مهندسي و توپخانه امروزه براي خدمت اسلحه سنگين پرتابي به كار مي رفتند .

در جنگ 10 گردان لژيون در سه صف و به صورت بندي شطرنجي قرار مي گرفتند فاصله هر گرداني از گردان مجاور خود به اندازه طول جبهه او بود ، به طوري كه گردانهاي خط دوم فواصل خالي خط اول را مي پوشانيدند . اين آرايش جنگي با اندازه ساده و قابل تغيير بود كه حركت دادن آن در زمين هاي ناهموار باعث تفرقه و پراكندگي افراد نميشد و در هر موقع و به هر طرف كه لازم بود آرايش جبهه را تغيير مي دادند .

_{ادامه دارد ..........}