۴. فرماندهي و انظباط ارتش روم

فرماندهي هر ارتش روم با سرداري بود كه "Dux" خوانده مي شد و هر سرداري چند نفر فرمانده لژيون " legats" در تحت امر خود داشت . هر لژيون شش نفر افسر " tribuns militaries" داشت كه درجه آنها نظير درجه سرگردي امروزه بوده و اينها مامور فرماندهي و اداره قسمت هاي لژيون بودند. هر " سانتوري" داراي فرماندهي بود  كه به اسم "Centurion" يا همان سروان خوانده مي شد . استوار ها را به نام "decuions" مي خواندند . از بين اين افسران دو طبقه اول (لگات و تريبون ها) از طرف كنسول ها يا هيئت ملت انتخاب مي شدند و سانتوريونها  از بين سربازان قديمي انتخاب و در سلسله مراتب نمي توانستند به درجه بالاتر نائل گردند .

انظباط ارتش روم فوق العاده سخت و محكم و شديد بود . اگر سربازي در موقع كشيك مي خوابيد يا هنگام جنگ از پست خود فرار مي كرد يا از اوامر سرداري سرپيچي مي نمود محكوم به اعدام بود.

۵. اسلحه :

لژيونر ها يا پياده نظام اصلي روم داراي دو نوع اسلحه بودند اسلحه تدافعي و اسلحه تعرضي :

اسلحه تدافعي آنها عبارت از خود فلزي – جوشن – سپر بزرگ و زانو بند بود . اسلحه تعرضي عبارت از زوبين بلندي بود كه سلاح ملي پياده نظام رومي محسوب مي شد و به طول 2 متر و وزن يك كيلوگرم و برد متوسط 25 تا 30متر .

اگر اين زوبين به كمك تسمه پرتاب مي شد برد آن تا 65 متر مي رسيد همين زوبين را به جاي نيزه هم به كار مي بردند . شمشير انها كوتاه و دو دمه و بوسيله بند به طرف راست آويخته ميشد . ولي افسران به طرف چپ و به كمر مي بستند .

سوار ها علاوه بر خود فلزي داراي زره ، زانوبند چرمي ، سپر گرد ، نيزه و شمشير بلند بودند .  نفرات سبك اسلحه پياده (وليت ها) داراي زره مختصر ، زوبين كوچك يا تير و كمان ولي بدون زانوبند بودند .

اسلحه پرتابي يا توپخانه آن زمان مركب از ماشين هايي بود كه براي پرتاب سنگ يا تيرها به كار مي رفتند . اين ماشين ها بر دو نوع بودند : كاتاپولت و باليست .

^{پایان بررسی ارتش ها}

^{شروع جنگ های دولت ساسانی  ..............}

می دونم که این دفعه خیلی بد قولی کردم و دیر اومدم و از همه پوزش می خوام متاسفانه یک مدتی نبودم و نتونستم آپ کنم . از لطف همه دوستان که برای من پیام گذاشته بودند سپاسگذارم و باید بگم که این پیام های شماست که به من نیرو می ده که به کارم ادامه بدم . و اما ادامه مطلب .............

۲ . سرباز رومي :

سرباز رومي عموماً كوتاه قد، قوي هيكل ، زورمند ، پرتحمل بود.درانتخاب سربازان سالم براي خدمت ارتش نهايت دقت وسختگيري مي شد. سربازان رومي در پياده روي پرطاقت بودند وراه پيمائيهاي 28 تا32 كيلومتري با 20 كيلوگرم بار كار عادي آنها محسوب ميشد.                                        

درراه پيمائي هر سربازي علاوه بر اسلحه ، افزارهاي مختلف (بيل ، كلنگ ، تير ) و غذاي 15 روزه را باخود بر مي داشت .

سربازان رومي همينكه به اردوگاه خود مي رسيدند قبل از شروع به استراحت بايستي به استحكام اطراف اردو بپردازند و در مواقع لزوم راهسازي نمايند . مهارت و ورزيدگي آنها در استفاده از بيل و كلنگ مثل استفاده از نيزه و شمشير بود.

از نقطه نظر روحيه ، سرباز رومي  نسبت به بالادستان خود اعتماد و اطاعت كامل داشت و براي حفظ شان و شوكت ميهن خويش ، از هيچگونه فداكاري و جانبازي مضايقه نمي كرد . احترام به سوگندي را كه در موقع ورود به لژيون براي اطاعت به سرداران ياد كرده بود از فرائض مذهبي خويش مي دانست .

به طور كلي كشور روم تمام قدرت و عظمت خود را در پرتو همين خصائص ممتاز سربازان دوره اول خويش بدست آورد .

۳ . تشكيلات :

ارتش هاي روم هر يك شامل چند لژيون مي شد و هر لژيون تقريبا مثل يك لشكر قديمي بود .

تعداد پياده نظام لژيون رومي بالغ بر 4200 الي 6000 نفر بود كه به 10 "كوهورت (Cohortes)"

يا گردان تقسيم و هر گرداني مركب از سه "مانيپول (Manipule)" يا گروهان بود . سوار نظام لشكري شامل 300 نفر مي شد كه به 10 "تورم (Turmes)" يا 10 دسته 30 نفري تقسيم مي گرديد.

پياده نظام سنگين اسلحه (لژيونر) در صفوف اصلي قرار مي گرفت و پياده نظام سبك اسلحه(وليت) در خارج از صفوف لژيون مي جنگيدند . در نهايت در هر لژيون يك گروهان كارگر وجود داشت كه نظير نفرات مهندسي و توپخانه امروزه براي خدمت اسلحه سنگين پرتابي به كار مي رفتند .

در جنگ 10 گردان لژيون در سه صف و به صورت بندي شطرنجي قرار مي گرفتند فاصله هر گرداني از گردان مجاور خود به اندازه طول جبهه او بود ، به طوري كه گردانهاي خط دوم فواصل خالي خط اول را مي پوشانيدند . اين آرايش جنگي با اندازه ساده و قابل تغيير بود كه حركت دادن آن در زمين هاي ناهموار باعث تفرقه و پراكندگي افراد نميشد و در هر موقع و به هر طرف كه لازم بود آرايش جبهه را تغيير مي دادند .

_{ادامه دارد ..........}